De Blauwe Garde

Na mijn laatste wedstrijd te hebben afgewerkt in Wuustwezel op 3 december was het tijd om de benen voor de eerste keer in 2008 eens te strekken. Twee weken ben ik aan mijn trainingen bezig dus zonder ambitie stond ik aan de start in de duathlon van Zonhoven. Met mij aan de start stond daar onze jongste telg van de ploeg, Scott en Glenn deed ook mee met zijn neef als duo. Om 13u gingen naar verluid ongeveer 130 deelnemers van start. Meteen voelde ik dat het lopen goed meeviel en kon een behoorlijk tempo lopen tot de wissel. Scott zat niet ver achter mij en ook triathlonlegende Wilfried Van Aken liep een zeer goede eerste 3000m. Nu begon het zware labeur op de fiets. Berg op en berg af, constant interval dus en aangezien het zeer lang geleden was dat ik dit gedaan had was de eerste 1,5 ronde afzien, tot ik een tempo kon vinden waarbij ik mijn hartslag zeer goed onder controle had. De andere 2 Bioracers reden een stuk sneller en lieten zien dat we van hen dit jaar al iets mogen verwachten. Ik bleef bij het fietsen in de buurt van Dave Frans om ietsje te versnellen in de laatste ronde daar Dave een betere loper is. De wissel was vlot en mijn laatste 3 km kwam ik niet meer in de problemen. De juiste uitslag weet ik nog niet maar als ik al conclusies moet maken uit deze wedstrijd zijn het de volgende: Wilfried van Aken was een topper en zal dat in zijn laatste jaar als triatleet ook blijven, maar heeft een hoger doel dit jaar (WK Almere). Hij werkte de duathlon af aan gemidd hartslag van 156 geloof ik, ni slecht als ge het mij vraagt. Scott, daar heb ik 1 woord voor, klasbak. Mooie stijl, soepel, als hij op de weg even vlot rijdt, een serieuze aanwinst. Glenn liet vorig jaar al zien dat hij zeer snel is en zal doorgroeien tot kopman(of 1 van de toch) van de ploeg. Hij is net als vorige winter goe bezig, die zal er wel staan.En wat mezelf betreft, ik amuseer mij op training en in deze fase van mijn opbouw is da heel belangrijk voor mij.  Conditioneel voelen alledrie de sporten beter aan als op hetzelfde moment vorig jaar en daar trek ik mij aan op. IK heb er zin in.

 PS Als toetje wil ik nog effe zeggen dat ene Herremans Krish ook zeer goe bezig en blijkbaar ook de motivatie om te trainen volle bak heeft gevonden, dat beloofd kameraden. Gaat dit het jaar van de meer dan 1 zegen worden.Wordt vervolgd!

Jullie konden het bij de triatleten al lezen, ergomo is een nieuwe partner van het tri-team. Ook de wielrenners kunnen gebruikmaken van goede voorwaarden maar ik weet niet of ons niveau zo'n aankoop verantwoordt!

Beroepshalve ben ik zeer blij met dit speelgoedje. Ik zal voor een bepaalde regio als "trainings point" fungeren en deze toestellen ook verkopen aan degeen die er baad bij hebben. Het is zeker niets nieuws. SRM is op dit moment nog ruim marktleider en al jaren actief. Beide zijn gelijkwaardig in gebruik, montage, foutemarge,... maar een groot verschil is de prijs. Ongeveer 1600euro heb je een ergomo, SRM kost bijna het dubbele.

Grootste voordeel van trainen op Wattage is dat je steeds efficiënt traint. Het is nu zeker niet zo dat trainen op hartfrequentie overbodig  of nutteloos is, integendeel. Maar je hartfrequentie wordt door vele elementen beïnvloed waardoor er regelmatig te zacht of te hard getraind wordt. Genoeg promo

Sam R is er nu al 1 maand mee bezig en gaat niet meer zonder slapen. Lars Croket zal binnenkort ook op de kar springen... Zelf eindig ik deze week mijn winterslaap en ga ik het systeem verder uitpluizen!

Gr Erwin

De laatste wedstrijd van het jaar 2007 is afgewerkt en zo eindigt een voor mij zeer succesvol , leuk maar toch wel lang sportjaar. Gisteren werd namelijk in Wuustwezel in stormachtige omstandigheden een duathlon georganiseerd.De avond voordien verjaarde Erwin en dus met een groot tekort aan slaap belde ik 's morgens Dieter af. Die houdt van extreme omstandigheden en ging natuurlijk zeker starten. Dan ik ook maar en zonder moral ging ik dan toch maar naar daar. Ik reed met Dieter de fietstoer en ik kreeg er meer zin in. Het was ploeteren en wie overal kon blijven rijden moest van goeie huize zijn. Toen de start werd gegeven was het weer zowaar nog slechter geworden, het regende pijpestelen en de wind wakkerde steeds aan. Eerst 4 km lopen. Het beste wat lopen betrof had ik duidelijk gehad dit jaar en besloot dus een strak tempo te lopen dat ik kon vasthouden zonder naar de tegenstand te zien. Dieter ging goed mee met de eersten en kon als 8ste wisselen, ik wisselde als 15de. Geknoei tijdens de eerste wissel van mijn kant, ik verloor daarbij nog wat plaatsen maar vond dan toch een ritme en was vertrokken voor een helse rit. Twas net genoeg, je kon net blijven fietsen overal en twas vechten tegen de wind, maar dit alles maakte het juist zeer leuk. Dieter schoof stilaan op en belandde vrij snel op een 3de stek. Ik schoof ook wat op en kon net niet aansluiten bij een groepje van 5 man, toen die voorbij werden gesneld door ene Christophe Marien. Achter mij was ook een heel groot gat en dus was het alles onder controle houden en deze plaats vasthouden. Ik wisselde als 13de en kwam ook zo aan. Dieter kon zijn knappe 3de plaats gemakkelijk vasthouden tijdens de afsluitende loopproef. Ondanks de omstandigheden heb ik toch genoten. Het jaar was voor mij een openbaring, ik kan mezelf goed inschatten denk ik, maar ik kan toch ietsje meer dan ik zelf dacht(heeft vooral met zelfvertrouwen te maken). Het jaar van de bevestiging is altijd veel moeilijker maar ik ga me even hard amuseren als in 2007 en dan zien we wel.Bedankt aan iedereen en vooral de ploegmaten voor de steun en tot op de volgende veldtoertocht.

Enkele weken geleden begon ik nog eens vol goesting en met een behoorlijke conditie aan de achtkamp. Een verrekking in de laatste 20m van de 200m spurt beslistten er anders over. Na 10 dagen niet trainen en een forfait op de 1500m strooide een bronchitis verder roet in m'n plannen. 14 dagen niet trainen kon ik niet meer inhalen. Maar mijn plezier was er niet minder door. Een veldloop ontspannen kunnen starten, een 6,5km lekker ingepakt afhaspelen en supporteren voor mijn ploegmaats die beter geplaatst stonden. Steven Huyshauwer bloeide volledig open en presteerde sterk in de fietsproeven met als hoogtepunt zijn 3de plaats in de cross. Dieter zette in de fietsproeven een reeks neer om "u" tegen te zetten.

Ik wilde in de cross nog eens de ziel uit m'n lijf rijden. Vanvoor eindigen zou moeilijk worden met een start vanop de 4de rij maar ik had er echt zin in. Ik had eindelijk eens een crossfiets gekocht en die me nog wat extra motiveerde. Na wat slalommen hing ik al snel rond de 20ste plaats in de buurt van enkele andere hardrijders die ook een mindere startpositie hadden. Een nogal recreatieve voorganger besliste echter de deur in een bocht dicht te gooien nadat ik riep dat ik voorbij wou rijden. Frontaal op een paaltje, zadel scheef, stuur scheef en 20plaatsen naar achter. Blijven geven en zoveel mogelijk man nog proberen oprapen. Tot de voorlaatste ronde ging het goed maar daarna ging m'n kaars uit. Ik wist niet dat het zo vermoeiend was om steeds mensen voorbij te moeten steken op onmogelijke plaatsten, snel nog een spurtje trekken om voor een ander in het bos te kunnen duiken, zelf fouten beginnen maken,... het is leuker vanvoor! Achteraf volgde eigenlijk het leukste aan elke achtkampproef, de after-jenever-party!

Gr Erwin

Wil je ergens goed zijn, dan moet je er in het hoofd helemaal naartoe leven. Zo deed ik dat een laatste keer dit jaar voor een koers in Wommelgem die georganiseerd werd voor liefhebbers en wielertoeristen. Deze laatste groep blijkt tegenwoordig enkel nog een roepnaam te zijn want elke toerist kan hard met de fiets rijden.Van bij de start werd  er ,na enig oponthoud, stevig ingevlogen. Meteen 50km/h en de deur stond achteraan wagenwijd open. Zo konden ook enkelen van ons ondervinden. Erwin en Dirk dachten rustig achteraan te vertrekken maar moesten in de eerste ronde alles uit de kas halen om enkele gaten dicht te rijden. Ik stond op de eerste vertrekrij en kon dus mee te koersen. Een koers van 45km moet je heel aanvallend kunnen rijden als de form nog een beetje daar is. Ik voelde vrij snel dat het goed zat voor die dag, glipte met alles wat wegsprong en kon uiteindelijk op 2,5 ronden van het einde met 7 anderen ontsnappen. We draaiden goed rond en de voorsprong was bij het ingaan van de laatste ronde vrij geruststellend. Ondermeer ook omdat ik geweldige ploegmaten had die de boel in de achtergrond rustig onder controle hielden.Een dikke 2km wind op kop, een brug en dan 1,5 km  vlak moesten we nog rijden wanneer iedereen vooraan wat begon te pokeren.Eens een beurt overslaan, ni meer te lang op kop. Ik had al gauw in de mot dat het peleton wel akelig snel naderde, riep dat meermaals naar mijn vluchtgenoten, maar die bleven rustig. Toen het peleton echt dicht kwam, kon ik me niet meer houden. Ik viel aan maar gaf niet meteen alles, sloeg een klein gat maar er werd vrij snel gereageerd. Ik draaide de brug op en boven op de brug nog steeds een gat van 10m, blijven rijden, beneden rechts en nog effe doorzetten maar een dikke kilometer van het einde alles samen en dan wist ik dat Smits ging aanvallen en hoopte dat er ook direct ging gereageerd worden , maar ze bleven zitten. Dan moest ik weer zelf en kwam met een compagnon aan mijn wiel tot op 50m maar kreeg die niet dicht, vroeg om steun, maar die andere gokte dat ik het dicht ging rijden. Dan maar alles open wat er nog inzit.50m voor de meet komt die kerel er nog over en op de meet komt ook de eerste van het peleton mij nog remonteren. Pijnlijk,4de plaats, maar achteraf goed doorgespoeld.Benny 5de, Steven H. ,toonde wat we mogen verwachten en koerste attent mee, werd 8ste en ook Dirk eindigde nog 12de. Als blok zeer sterk, maar als je zo sterk bent moet iemand het afmaken, deze boodschap en dat geloof moeten we zeker meepakken naar volgend jaar en dan gaan we wel eens wat meer winnen of toch meespelen.Dit was de laatste koers dat we dit jaar reden in het gezelschap van 2 zalige kerels; die volgend jaar overstappen naar de C's. Bij deze zou ik Peter R. en Benny dan ook wilen bedanken voor de zeer fijne koersjaren. Het was een groot plezier en leerschool om met jullie te koersen. Ik heb veel van jullie opgestoken en zal da wel blijven doen.Mercikes en tot de volgende!

Steven

Door twee vrienden ben ik ooit zo zot geweest om te starten in deze meervoudige discipline. De start van mijn leven als sporter! Toch wel een combinatie die niet zo evident is, al was het maar de periode van het jaar. Verspringen, Kogelstoten, Crossen, Tijdrijden,... wat komt er niet aan bod? Ooit stond er nog zwemmen op het programma en dat zou voor mij er terug bij mogen! Sommige sportvrienden die zich nog niet waagden aan een deelname kunnen niet begrijpen wat er eigenlijk plezant aan is. Meer dan 300 deelnemers van alle leeftijden en pluimage staan er aan de start. Iedereen vecht ook zijn eigen strijd uit. Met zichzelf, een vriend of lief. De één wil zo graag eens op het podium staan van een proef, de andere will gewoon zeker niet achter zijn schoonvader eindigen. Dan zijn er ook nog de ploegen die een koelbloedige maar sportieve strijd leveren om als eerste uit deze zes weken te komen. De laatste zondag, na de veldrit, zijn de meesten het er over eens, dit doen ze nooit meer! Maar enkele weken op voorhand beginnen de verhalen de ronde te doen. "Ik heb ... zien trainen in den donker op het parcours" "Naar het schijnt heeft ... serieus aan zijn verspringen gewerkt" De geur van de herfst laat de echte achtkamper zijn bloed sneller stromen. Misschien begin ik nu te overdrijven.

Zo start ik voor de 10de keer dit jaar. Twee jaar bij de juniors en 7 keer bij de seniors. De eerste keer was een hel. Ik reed op een geleende fiets, liep achteruit tijdens het lopen en tijdens de veldrit ben ik leeg afgestapt. En die duurt amper 40min bij de juniors. Ik had toch de smaak te pakken en werd lid bij de RABC toeristen. Na enkele moeilijke ritten en het besef dat je toch moet trainen... ging het steeds beter. Het jaar erop won ik drie proeven en stond bijna altijd op het podium, behalve bij het lopen, dat ging nog steeds eerder achteruit dan vooruit. Steven Augutyns was regelmatiger en klopte me met enkele punten in het eindklassement voor de eerste plaats.

Bij de seniors ging het de eerste vier jaar goed, met 2 2de plaatsen in het algemeen klassement achter achtkamp kanibaal Dirk Mertens. Die presteerde als een Zwitsers horloge en won maar liefst TIEN keer het eindklassement. De eerste jaren kon ik met het lopen mee in de top 10, maar tegenwoordig zijn het vooral de atletiekers die de lakens uitdelen hier. Ik spurt nu als een opa op de 200m en ik maak eerder een grote stap in de lucht dan echt ver te springen. Ik begin nen ouden bompa te worden (28). De Dieter Baumers, Lander Dirckens, Bart Aernoutsen en Dimmen Wellense zijn ongenaakbaar geworden.

Voor dit jaar heb ik mijn loopsloefen al wat meer aangedaan om toch te proberen bij de eerste 10 te eindigen in het algemeen klassement en hopelijk nog eens een goede prestatie (podium) in de fietsproeven af te leveren.

Iedereen die twijfelt, gewoon starten en mee doen! www.achtkamp.be

Gr Erwin 

Het was hetzelfde gevoel als bij het bericht op de radio na het ongeval van Marc Herremans. Ik staarde even voor me uit en kon het niet vatten. Tussen twee vrolijke nummers op de radio door, komt er het bericht dat Benny Vansteelant overleden is ten gevolge van een aanrijding met een auto op training. Sinds ik vader ben geworden grijpen zo'n onverwachte berichten me direct naar de keel. Ik kijk dan even naar m'n bengel die weer ongestoort de bloembakken aan het leegschuppen is. Ik kan me dan niet voorstellen wat ik zou aanvangen moest er hem iets overkomen. Ik probeer al heel intens te genieten van het leven, maar het kan nog beter. Genieten van de kleine dingen en vooral niet leven om te werken maar the way around! Live your life!

gr Erwin